Monday, 7 April 2025

entha baavundo !

ఆంధ్ర జ్యోతి లో  publish  అయిన నాకు నచ్చిన  మరో కవిత 

దుఃఖం అడ్డుపడ్డ పద్యం 

పద్యo  గొంతులో పెను దుఃఖం ఏదో అడ్డుపడింది 

అందమైన , సొగసు పదాల్ని పలుకలేక 

దాని పెదవులు వణికాయి 

సముద్రపు చీకటి అగాధాలవలే  ఎంతో లోతైన 

మహా పర్వత శిఖరాలవలే   అత్యు న్నతమైన 

చిక్కటి చీకటి కారడువులవలే  అతి విస్తారమైన 

"కోల్పోవడం, కోరుకోవడం" 

అనే అతి క్లుప్త, అత్యంత బరువైన 

రెండు మహా పదాల శబ్దాలు 

మనిషి హృదయంలో నుంచి పలికిన 

సన్నటి దుః ఖ జీరవలే దానికి వినపడ్డాయి 

ఆ రెండు సర్వోతృకృష్ట  

పదాల మధ్య 

కవిత్వం ఒక ఊగే ఆశల వంతెనను కడుతుంది 

ఆ తర్వాత, అనేక మార్లు 

వికసించి, వాడి, రాలిపోయి 

పునర్జీవించే చేయి పట్టుకుని 

ఆ వంతెనపై కవిత్వం మెల్లిగా నడిచింది 

మానవ మహావిషాదాన్ని  అనునిత్యం 

అతి దగ్గరగా చూసే 

పద్యం గొంతులో ఎప్పుడూ 

దుఃఖ సుడిగుండాలు అడ్డుపడతాయి 

వణికే దాని పెదవులు 

అయినా పలుకుతాయి ఇలా 

జీవించు, పోరాడు, జీవించు                              

                                                                                 విమల  


Saturday, 19 August 2023

Teacher Education Files .....CASE 184

 

            CASE 184 

                                       ఓ  B.Ed కాలేజీలో ఎనిమిదిమంది స్టూడెంట్స్ ఒక ప్రైవేట్ డిగ్రీ కాలేజీ లెక్చరర్స్  చేరారు .  మేము రికార్డ్స్ రాయము.  వర్క్ చేయము అని ముందే చెప్పారట అందుకే  మేము చేయము అని మొండి పట్టు పట్టసాగారు.  కొనుక్కుంటే  వచ్చేది సర్టిఫికెట్ కష్టపడి నేర్చుకుంటే వచ్చేది విద్య అని తెలిసో తెలియకో నమ్మేదాన్ని. చాలా సులువైన ఒక వారం రోజుల ప్రాజెక్ట్ కి   వాళ్ళు రాలేదు. కనీసం రికార్డు రాయండి అని వాళ్లకి టైపడ్ పేపర్స్ లో గైడ్ లైన్స్  ఇస్తే  రికార్డ్స్ రాయలేదు సరి కదా వారిలో ఇద్దరు ముగ్గురు రాసిన రికార్డ్స్ చూస్తే  ఒక స్కూల్ పిల్లవాడు కూడా అంత ఘోరంగా వ్రాయఁడు. వీళ్ళు డిగ్రీ స్టూడెంట్స్ కి  చదువులు వల్లెవేయిస్తున్నారు. 

సరే అమ్మ మీ రికార్డ్స్ కి తగట్టు మార్క్స్  వేస్తాము అన్నాను అంతే అస్సలు రాయమన్న వాళ్ళం రాయడమే ఎక్కువ పైగా మార్క్స్ ఎందుకు తక్కువ వేస్తారు aggressive behavioral  reaction  ఇవ్వడం మొదలు పెట్టారు . వాళ్ళు అరిస్తే నేను భయపడి గమ్మునుంటాను అనుకున్నారు. తిరిగి వాళ్లకి గట్టిగానే సమాధానం చెప్పాను . మీ డిగ్రీ స్టూడెంట్స్ రికార్డ్స్ ఇలా వ్రాస్తే మీరు ఒప్పుకుంటారా ? అని  ప్రశ్నించాల్సి వచ్చింది . ఏడవడం మొదలు పెట్టారు.వాళ్ళకి నచ్చచెప్పి కాలేజి కారులో వాళ్ళని నా తో కొంచెం  దూరం తీసుకెళ్లి దింపాను .  

కొన్ని రోజుల తర్వాత వాళ్ళ డిగ్రీ కాలేజీ  డైరెక్టర్ నా దగ్గరకి వచ్చి వాళ్ళు రికార్డ్స్ రాసే టైం ఉండదు వాళ్ళు డిగ్రీ classes తీసుకోవాలి అన్నాడు. డిగ్రీ లెక్చరర్స్  కి  కూడా  బి.ఎడ్ ట్రైనింగ్ అవసరం అని గవర్నమెంట్ రూల్ తెస్తుందని ముందే తన దగ్గర పని చేసే ఎనిమిది మంది లెక్చరర్స్ ని ఈ కాలేజీ లో చేర్పించాడు ఆ కాలేజీ డైరెక్టర్ . అందుకే వారి తరుపున నాకు నచ్చచెప్పడానికి వచ్చాడు. 

                       నాకు అర్థం కానిది వాళ్ళ కాలేజి స్టూడెంట్స్ ని అయితే అలా వర్క్ చేయకుండా ఒదిలిపెట్టేస్తారా ? డబ్బుతో టీచర్ ట్రైనింగ్ సర్టిఫికెట్ ని కొనేయొచ్చు అనే వారి దృక్పథం మంచిదే కాదు అందునా డబ్బు పడేసి చేయవల్సిన కోర్స్ వర్క్  చేయకుండానే గట్టెక్కేయవచ్చు అనే వారి ఆలోచన కంటే మేము డబ్బు కట్టాము మేము ఎందుకు రాయాలి అనే వారి యోచన చాలా ప్రమాదకరమైంది. వాళ్ళ ఈ ప్రమాదకరమైన attitude వైఖరి మార్చాలి అని నిశ్చయించుకున్నాను . వారు నాతో పోట్లాడినంత సేపట్లో ఓక రికార్డు  పూర్తి చేయొచ్చు కదా !

అన్నిటికంటే చిత్రం ఒక విద్యా సంస్థ యజమాని తన లెక్చరర్స్ కేవలం ఒక కొనుకున్న సర్టిఫికెట్ తో తన సంస్థకి ఉపయోగపడతారు అనుకోవడం ఎంతటి అజ్ఞానం. knowledge & skills అంగడి సరుకా అవలీలగా కొనేసుకుని మూటగట్టుకుని వెళ్లిపోవడానికి . 

అన్నిటికి మించి  పావుకిలో వంకాయలు కొన్నా పుచ్చులు ఉండొద్దని ఏరి ఏరి తీసుకుంటామే మరి  చదువు కొన్నా quality ఉండాలని కోరుకోవాలి కానీ ఈ వైరుధ్యం contradiction ఏంటి ?

తన క్రింద పనిచేసే వారి ఉన్నతి కి సౌలభ్యం ఇచ్చినట్లు అనుకుంటే మరి వారికి కొన్ని రోజులు కోర్స్ వర్క్ చేసుకోవడానికి  కనీసం టైం అయినా కేటాయించొచ్చు కదా . లేదే తన కాలేజీ లో వర్క్ చేయించుకుంటూ  వాళ్ళ కోర్స్ వర్క్ వాళ్ళు చేయకుండా ఏమి తెలుసుకోకుండా, పూర్తిగా సంపూర్ణనంగా వారి మేధస్సు నైపుణ్యాలు ఎదగనీయకుండా చేస్తున్న ఆలోచన intent  కాపిటలిస్ట్ స్వార్థంతో నిండి ఉంది కదా.  

కానీ విచిత్రం ఏంటో తెలుసా  ఆ స్టూడెంట్స్ మూర్ఖత్వం.  తమకి తమ డైరెక్టర్ సహాయం చేస్తున్నాడు తమ  కోసం వచ్చి మాట్లాడుతున్నాడు అని మురిసి పోయి నేనే ఏమి వినడం లేదని నా మీద కోపం తెచ్చుకున్న   వనితలకు ఒక ప్రశ్న మీ maturity కి అతడు తన సహాయం ముసుగులో మీ శ్రమను దోపిడీ చేస్తున్నాడని మీ ఉన్నతిని అడ్డుకుంటున్నాడని అనిపించలేదా ?  

విద్య సమానత్వాన్ని మాత్రమే కాదు ఆలోచనా విధానాన్ని కూడా ప్రభావితం చేసి మనని సత్యానికి దగ్గరగా తీసుకువెళ్తుంది అదే సరి అయిన జ్ఞానం.  

                                    

                                                         

Wednesday, 16 August 2023

Teacher Education Files .....CASE FILE 152

CASE FILE 152


స్టాఫ్ రూమ్లో ఒక రోజు ఒక స్టూడెంట్ నాకు ఒక స్కూల్ ఉంది అందుకోసం బీఎడ్ చేస్తున్నాను అన్నాడు   సరే మోడల్స్ చేయాలి అని ఎలా చేయాలో చెప్తున్నా.  ఇవన్నీ చిన్న పిల్లల ఆట వస్తువుల్లా ఉన్నాయి ఇవి నేను తయారు చేయడం ఏంటి అన్నాడు . నువ్వు స్కూల్ టీచర్ ట్రైనింగ్ కి వచ్చినప్పుడు స్టూడెంట్స్ లెవెల్ కి దిగి వాళ్లకి అర్థం అయ్యేటట్లు చెప్పాలి  అందుకే ఈ బోధనోపకరణాలు అని వివరంగా చెప్పాను. ముందైతే క్లాస్ లో కూర్చుని క్లాస్ విను అని అంటే క్లాస్ కి వెళ్ళాడు. కాసేపటికే బైటకు వెళ్ళిపోయాడు ఒక పదిహేను నిముషాల తర్వాత వచ్చి మేడం నా వల్ల కాదు నేను మోడల్స్ చేయలేను అన్నాడు . క్లాస్ లో ఒక పదిహేను నిముషాలు కూడా కూర్చోలేని వాడు టీచింగ్ ఎలా చేస్తాడు అర్థం కాలేదు నాకు 

ఇంతలో అతని దగ్గర వస్తున్న సిగరెట్ కంపు అంతా ఇంతా కాదు బైటకు వెళ్లి ఇతను చేసిన పని సిగరెట్ కాల్చడం గంట కూడా సిగరెట్ తాగకుండా ఉండలేని వాడు మంచి టీచర్ ఎలా అవుతాడో   ప్రశ్నార్థకమే .  స్త్రీల దగ్గర అందులో కాలేజీ ప్రిన్సిపాల్ దగ్గర సిగరెట్ కంపు తో నిలబడి మాట్లాడే వాడు విద్యార్థి .  ఏమనాలో అర్థం కావడంలేదు . విద్యను అమ్మడానికి తప్ప విద్య నేర్చుకోవడానికి పనికి రానివాడు.  సంస్కార హీనులు టీచర్స్ అయితే  సంస్కారాన్ని నేర్పగలరా ?స్కూల్స్ బైట టీచర్స్  సిగరెట్లు తాగడం చూసి సిగరెట్ తాగడం అలవాటు చేసుకున్న విద్యార్థులు ఎందరో.  మంచికే కాదు చెడుకి కూడా టీచరే inspiration . చెడు అలవాట్లలో తాను మగ్గుతూ విద్యార్థులను బలి చేసేవాడు ఉపాధ్యాయ వృత్తికే అనర్హుడే కదా  .  

స్కూల్ ని ఒక విద్యాలయంగా కాకుండా మార్కెట్ ప్లేస్లా  చూసేవాడ్ని  దేశ ద్రోహి గానే పరిగణించవచ్చు  కదా ?


Sunday, 13 August 2023

Teacher Education Files .....CASE 231

 

 CASE 231

                          " నాకు టైం ఉండదు . ఇద్దరు చిన్న పిల్లలు,  మా సరుకుల దుకాణం చూసుకోవాలి. ఇంటి పని అంతా చేయాలి నాకు అస్సలు ఈ కోర్స్ చేయడం ఇష్టం లేదు.నా హస్బెండ్ కి  ఈ కాలేజీ గురించి ఎవరో  చెబితే నన్ను చేర్చారు. "

                 మాతో  మాట్లాడుతోంది ఓ అమ్మాయి  స్టాఫ్ రూమ్

 లో , ఆమె భర్త RTC డ్రైవర్ . ఆ అమ్మాయి మా

 బీఎడ్ విద్యార్థిని .  విద్యని అర్థించడం లేదు కేవలం

 సర్టిఫికేట్ ని కాంక్షిస్తోంది . ఆమే  కాదు ఆమె భర్త  కూడా ఆమె

 సర్టిఫికెట్ ద్వారా ఆమె సంపాదనని కాంక్షిస్తున్నాడు . ఆమె

 స్టాఫ్ రూమ్ లో మాట్లాడుతుండగా రెండు సార్లు ఫోన్ చేసాడు

 ఆమె భర్త . కుదరదని అంటున్నారని చాలా నింపాదిగా

 చెప్పింది . ఫోన్ లో అరుస్తూనే ఉన్నాడు ఆ భర్త . 

                భర్త అంటే భార్యని భరించేవాడని అర్థం కానీ

    భార్యే భర్తని భరించడం భారతావనికి  మామూలే కదా!

ఫోన్ పెట్టేసాక నాకు ఇదే టార్చర్ మేడం అన్నది. భర్తలు

 కూడా భార్యల సంపాదనకై ఎంత కక్కూర్తి పడుతున్నారో

 చూస్తే కుటుంబాలు విచ్చిన్నం కావడంలో వింతేముంది

 అనిపిస్తుంది  

ఒకటే ఒక్క క్షణం ఆలోచిస్తే  వారిద్దరిది మెలోడ్రామా

 అయినా పర్లేదు నవ్వుకోడానికి సరిపోతుంది 

కానీ ఒకవేళ పరిస్థితి చేయి దాటితే 

విద్య పట్ల ఆమె అయిష్టత , నిస్సత్తువ పెరిగితే 

అతని దాస్టికం కూడా ఇంకెన్నో రెట్లు పెరిగితే 

ఆమె బలికో వెలికో కారణం అయితే 

ఎవరిదీ బాధ్యత ?

ఇలా  జరగనే కూడదు అని నా అభిలాష . వారు హ్యాపీ

 ఫామిలీగా జీవితం గడపాలనే నా శ్రేయోభిలాష 

ఏమై ఉంటుంది కారణం ?

లూరింగ్ పర్సన్స్ into a కోర్స్ వితౌట్ థేయిర్ interest ??

టేకింగ్ willingness లెటర్ ఫర్ డూయింగ్ ది కోర్సు మే బి ఒక 

 passive సొల్యూషన్ అవ్వొచ్చు. 

 కానీ నా ఆలోచనా తరంగం నేరం  వైపు అడుగు వేస్తున్న

 ఒక ప్రయాణం గురించి , విద్యాలయాలలోనే   నేరానికి

 అంకురార్పణ జరిగే అవకాశాల గురించి ఎగసింది . 

 

  

                   

Saturday, 3 June 2023

Abaddam

                                                                    అబద్దం 

                               అబద్దం అంటే ఏంటో నాకు ఐదవ ఏట తెలిసింది . నాన్న చాలా బిజీ గా ఉండడం వల్ల అమ్మ అన్నీ తానే అయి మమల్ని చూసుకోవాల్సి వచ్చేది అప్పుడు తమ్ముడు నెలల పసికందు . ఒక రోజు మార్కెట్ కి వెళ్తూ అమ్మ ఒక అమ్మాయిని,  అప్పుడు ఆమె వయస్సు బహుశా పదిహేను సంవత్సరాల పైనే ఉంటుంది, తమ్ముడిని చూసుకోవడానికి ఇంట్లో ఉంచి వెళ్ళింది. ఆ అమ్మాయి తమ్ముడిని వదిలి మా ఇంటి పెరటి గోడ ఎక్కి నడవడం మొదలు పెట్టింది .  నన్ను కూడా ఎక్కమంది నేను తన వెనకాల గోడెక్కి నడుస్తున్నాను . దూరం నుంచి తెలిసిన వాళ్ళు మా ఇద్దరినీ చూసి మా అమ్మతో చెప్పారు . అమ్మ ఆ అమ్మాయిని గట్టిగా అడుగుతుంటే మేమస్సలు గోడనే ఎక్కలేదు అని చెప్పింది . అమ్మ నువ్వు అబద్దం చెప్తున్నావు అంది . అదిగో అప్పుడు మొదటిసారి విన్నా "అబద్దం" అనే పదం. 

                            గోడ ఎక్కి నడిచినా ఎక్కలేదు అని ఆ అక్క ఎందుకు చెప్పిందో అర్థం కాలేదు . చాలా సునాయాసంగా ఎంతో మామూలుగా జరిగిన దానిలానే చెప్పేసింది. ఇన్ని సంవత్సరాలైనా  ఆ "అబద్దం" నేను మర్చిపోలేదు. 

                        అందంగా అబద్దం చెప్పడం కూడా నాకు రాని కళే అని చెప్పొచ్చు . కొందరు మాట్లాడుతుంటే వాళ్ళు చెప్పేదంతా అబద్దమే అని తెలుస్తుంది కానీ వింటాము నమ్ముతాము అదే మాయ.  

                   మాయ మన చుట్టూ ఎన్నో అబద్దాలను పేర్చుకుంటూ పోతుంది వాటిని ఛేదించుకుంటూ ఒక పద్మ వ్యూహాన్ని దాటుకుంటూ నిజాన్ని చేరుకోగలగాలి. ఆ తరువాత జీవితంలో ఎన్నో అబద్దాలను చవి చూసాను . ఎంతో ఆశ్చర్యం వేసేది . ఎన్ని రకాల అబద్దాలు వాటికి ఎన్ని కారణాలు . భయం, ప్రేమ, హాస్యం, అవసరం, గుర్తింపు, అవమానం, అసూయ,సరదా, బాధపెట్టడం కోసం, బాధపెట్టడం ఇష్టం లేక, జాలి, మోసం, ద్వేషం ఇలా ఎన్నో ఎన్నెనో కారణాలు. 

                         అనురాధ నా క్లాస్ అమ్మాయి, స్కూల్ అయ్యాక  ఒక ఐదు మందిమి  నడిచి వెళ్ళేవాళ్ళం ఒక రోజు ఒక ఇంటి ముందు ఆగి మా అత్తమ్మ ఇల్లు, తలుపు కొట్టి పిలు ఓ విషయం చెప్పాలి అంది ఓ నాలుగు మెట్లు ఉంటాయి ఆ  ఇంటి ముందు తాను ఎక్కలేను TIRED గా ఉంది అంది సరే అని నేను మెట్లు ఎక్కి తలుపు కొట్టాను ఒక పెద్దావిడ తలుపు తీసి ఏంటి అంది వినక్కి తిరిగి  చూస్తే అందరు దూరంగా పరుగెత్తు కుంటూ నవ్వుకుంటూ వచ్చేయి అని నాకు సైగ చేస్తూ ... నేను గబ గబా మెట్లు దిగుతూ  ఆవిడ  తిట్ల దండకం వింటూ  పరుగు లంఘించుకున్నా. వీళ్ళ వినోదం  కోసం పెద్దావిడని కష్ట పెట్టాము 

                             నమ్మించడం ఇంటెలిజెంట్ ఆక్ట్, నమ్మడం FOOLISHNESS అని మనిషి అనుకునేటంత  కాలం అబద్దం గెలుస్తూనే ఉంటుంది 

                                       అకారణంగా ఏదో  గాలివాటుగా అబద్దం చెప్పడం అన్నిటి కంటే విచిత్రం వీరినే సైకాలజీ లో "Pathetic liars " అంటారు. అనవసరంగా  "Without any motive they lie just like that . "

                       నూరు అబద్దాలు చెప్పి అయినా ఒక  పెళ్లి

 చేయమన్నారు అది ఒకప్పటి సంగతి ఇప్పుడు ఎన్ని

 అబద్ధాలైనా   చెప్పి విడాకులు తీసుకుంటున్నారు 

                        ధర్మరాజు అశ్వథామ హతః కుంజరః అంటే 

కుంజరః అనే మాటను వినకుండా భేరి నాదం తో

 కప్పిపెట్టి    ఓ ద్రోణాచార్యుణ్ణే మట్టుపెట్టిన వైనఁ ,

 ఎల్లప్పుడూ సత్యమే పలికే వ్యక్తి దాచే నిజానికి, ఆడే

  అబద్ధానికి ఉన్న శక్తిని తెలుపుతుంది. తెలివిగా సగం

 నిజాన్ని ఆయుధంగా వాడిన కృష్ణుని ధర్మయుద్ధం

 కలియుగ ఆరంభానికి నాంది పలికిందేమో . 

                           అందుకే కలియుగం లో  అబద్దానికే ఎక్కువ

 విలువ . అబద్దాన్ని బ్యాంకు లో  డబ్బులా జాగ్రత్తగా

 వాడుకోవాలి . అనవసరంగా వృథా చేసుకోకూడదు . 

                           నిజమే ఎందుకు చెప్పాలి అని అడిగే

 వాళ్ళకి  ఇది ఓ దృక్పథం కావాలి .  


                          అస్సలు ఇదంతా నేను రాయడానికి కారణమైన సంఘటన....  ఒక inspection కమిటీ member ఇక్కడ నుంచి పోలీస్ స్టేషన్ ఎంత దూరం లో ఉంది అని అడిగారు.   డయల్ 101 కాలం లో  పోలీస్ స్టేషన్  ఎక్కడ ఉన్నా హెల్ప్ ought to రీచ్ us కదా . నాకు తెలియదు అని నిజమే చెప్పాను . ఏదో ఒక దూరం కొలత చెప్పొచ్చుగా అన్నాడు అతను , దాని బదులు నీకు అది కూడా తెలియదా అన్నా బావుండును. ఎదురుగుండా కూర్చున్న చైర్మన్ గారు అబద్దం చెప్పడం కూడా రాదు అని సణుక్కోవడం హైలైట్ . అబద్దం చెప్పడం ఓ పెద్ద సర్టిఫైడ్ qualification అయినట్లు . ఫ్యూచర్ లో lying స్కిల్స్....  హౌ to lie elegantly  అనే కోర్స్ కూడా ఇంట్రడ్యూస్ చేస్తారేమో . 


                                ఎప్పుడూ  అబద్దం ఆడే వాడి మాటకు

 విలువ ఉండదు కొందరి వ్యక్తుల పేరులోనే సత్యం

 ఉంటుంది కానీ అన్నీ  అసత్యం ఒలికే పలుకులే...  అవి

 అసత్యాలు అని మనకి తెలిసే లోగా జరగాల్సిన అనర్థాలు

 జరిగిపోతాయి. 

                                 అందుకే పూర్వ కాలం అబద్దాలు

 ఆడేవాడికి తథాస్తు దేవతలు ఉంటారు జాగ్రత్త అనే

 వాళ్ళు. అదే వాళ్లకి పెద్ద శిక్ష . 

                                                               

                                 నిజాన్ని కప్పేసే శక్తి సమాజానికి

 ఉండడం వాస్తవమే అయినా ఆ అబద్దం ఏదో ఒక రోజు

 తమ సమాజాన్నే నివురుగప్పిన నిజమై కాల్చేస్తుందని 

తెలిసిన నాడు మనిషి  సత్యం వద  అని ఆచరిస్తాడు


              నాన్న నేర్పిన ఒక శ్లోకం 

ప్రియంచ  బృయాత్ సత్యం బృయాత్ 

అప్రియం నాబ్రూయాత్  అసత్యం నాబ్రూయాత్ 

ప్రియంచ అసత్య అబ్రుయాత్ 

  సత్యం అప్రియఞ్చ నభృయాత్ 


ప్రియమైనది పలుకు , నిజం పలుకు 

అప్రియమైనది  పలుకకు ,  నిజం కానిది పలుకకు , 

ప్రియమైన అసత్యం పలుకకు , 

అప్రియమైన సత్యాన్ని పలుకకు . 


                             సత్యమేవ జయతే 

                                      

Saturday, 4 December 2021

ne chadivina o saadrusya kavitha ... 2014


అతనితో నడిచే సాయంత్రం 


మేమిద్దరం 'ఈవెనింగ్ వాక్' కని 

 ఇంటి బైటకి అడుగు పెడతామా

 అప్పటిదాకా ఎక్కడున్నాడో  తెలియని అతనిలోని

 మనసైన స్నేహితుడు

 హఠాత్తుగా ఎదుట నిలుస్తాడు


 ఎప్పటిదో ఒక చిరపరిచిత హాసం 

అతని ముఖం మీద

 పునః ప్రత్యక్షమౌతుంది


  ఉదయం నుంచి నా ఉనికి పట్టించుకోని అతను 

 నాకు సహా ప్రయాణికుడు అయ్యే 

 ఆ గంట

 కాలచక్రం లోంచి గభాలున తప్పుకుని 

జలపాతమై దుముకుతుంది 


అతని మాటల్లో ఆవేల్టి స్టాక్ మార్కెట్ లాభ నష్టాలో 

ఆఫీసు బాదరబందీ కబుర్లో 

చిత్రంగా 

నా చెవులకి వేళ్ళాడే అందాల జూకాలవుతాయి  


నేను వినిపించే పొద్దస్తమానపు పసికూనల

 ముద్దుమాటలు 

చెవినొగ్గి  వినే అతని మీసాల చాటున 

వేల చంద్రహాసాలై  తళుక్కున మెరుస్తాయి 


మేమలా వీధి దాటి మలుపు దాటి

 బడి దాటి బాల వనం దాటి

బాట వెంట నడుస్తుంటామా 


ప్రతి ఇంటి బయటా విరబూసిన పూలమొక్కలు, చిన్న పూల పొదలు 

దారిపొడుగునా 

చిరుచీకట్లో మెరిసే నక్షత్రాల కళ్ళేసుకుని 

వీధి చివరంటా మా కోసమే తొంగి చూస్తుంటాయి 


 అడుగడుగునా సాయంత్రానికి   విరజిమ్మే నీటి బుగ్గలు

 కృత్రిమ వానజల్లులై 

సాయంత్రపు ఏటవాలు వెలుతుర్లో ఇంద్రధనస్సులై మెరిసి 

గుండ్రటి నీటిరెక్కల తుమ్మెదలై గిరికీలు కొడతాయి


ఇద్దరం చెప్పుకునే కులాసా కబుర్లు 

రోజల్లా యంత్రాల ముందు వేడెక్కిన మస్తకాలకి 

పని ఒత్తిళ్లలో   అలసి సొలసిన శరీరాలకి 

సేదతీర్చే చలివేంద్రాలవుతాయి 


మా లోపలి బాల్య స్నేహితులు

 మాతో చెట్టా పట్టాలేసుకొని నవ్వుతూ తుళ్ళుతూ  నడిచే 

సాయంత్రపు వ్యాయామం 

ప్రతిరోజూ 

వ్యాహ్యాళిగా మారుతుంది 


రెండు యంత్రాలైన మమల్ని 

ఇద్దరు మనుషులుగా మార్చే 

సాయంత్రపు నడకలో 

మూడు మైళ్ళు  మూడు అడుగులవుతాయి 


ఒక్కళ్లనొకళ్ళం మర్చిపోయిన 

మమల్ని 

రోజూ నిత్య నూతనంగా కలిపే 

ఏడడుగులవుతాయి . 

                                                   కె . గీత 


 



Monday, 5 July 2021

Chinni kavitha

   నాకు  నచ్చిన ఓ  చిన్ని కవిత  .... ఎవరి కవిత  ?

ఆమె భవిష్యత్తు లోంచి  చక్కా వచ్చిన 

పుష్పలావిక 

విచిత్రమైన వ్యక్తి 

పూలమ్మదు 

నీ దోసిట మొగ్గలు పోసి పోతుంది 

ఒక మొగ్గ చాలు 

జీవితమంతా 

నీ హృదయంలో వికసిస్తూనే ఉంటుంది 

Saturday, 3 July 2021

Annam parabrahma swaroopam

  అన్నం పరబ్రహ్మ స్వరూపం 


మహిళా విశ్వవిద్యాలయ ప్రాంగణం . సీతాకోక చిలకల్లాంటి అమ్మాయిలతో కళ కళలాడే ఆవరణం . నాకు అప్పుడు ఇరవై యొక్క ఏళ్ల వయస్సు . అక్కడ టీచర్ ట్రైనింగ్ (బి. ఎడ్ ) చేస్తున్నాను . యూనివర్సిటి కాంటీన్ చాలా బావుండేది, సుమారు ముప్పై ఏళ్ల క్రిందటి మాట ఇప్పుడు ఎలా ఉందో తెలియదు. ఎక్కువగా తమిళ వంట వాళ్ళు ఉండే వాళ్ళు .ప్రొద్దున్నే మూడు గంటలకంతా  స్నానాలుచేసి నామాలు దిద్దుకుని మడిగా శుచిగా వంట చేయడం మొదలు పెట్టేవాళ్ళు.  కాంటీన్ కూడా చాలా శుభ్రంగా ఉండేది. 

ప్రతి టేబుల్ మీద చిన్న చిన్న స్టీల్ బకెట్స్ లో సాంబారు చారు లాంటివి ఉంచేవారు. కౌంటర్ దగ్గరికి కంచం తీసుకువెళ్లితే అన్నం , చేతి పచ్చడి , చిన్న గిన్నెలో పెరుగు ఒక కూర ఒకసారి వడ్డించేవాళ్ళు . ఆ తరువాత చారో సాంబారో వేసుకునే వాళ్ళం . కూరలు ఎక్కువగా చెనగపప్పు కాయగూరలతో కలిపి వండే వాళ్ళు . బీట్రూట్ చెనగపప్పు , కేరట్ చెనగపప్పు అలా. రాయలసీమ కదా ఆ ప్రాంతం వంటలు ఉండటం మామూలే . 

మా రూమ్మేట్ తనతో బాటు నాకు కూడా కంచాలలో అన్నం కూరలు పట్టుకొచ్చింది . చాలా ఎక్కువ పెట్టుకొచ్చేసింది . ఇంతేంటి అంటే మళ్ళీ మళ్ళీ ఏం  వెళతాం అంది. అన్నం  ఇంకా కావాలంటే మాత్రం  కౌంటర్ దగ్గరికి మళ్ళీ వెళ్లి వేయించుకోవాలి. అందుకే ఒకేసారి అలా తెచ్చేసుకునే వాళ్ళు . 

 ఆ రోజు నా కంచంలో అన్నం మిగిలిపోయింది . అందరు చేతులు కడుక్కునే  దగ్గర ( వాష్ ఏరియ ) మిగిలిన అన్నం అంతా ఒక పెద్ద డ్రమ్ లో వేసేవాళ్ళు . రెండు మూడు అలాంటివి ఉండేవి.  రోజూ అవి  నిండిపోతుండేవి  . మిగిలిన అన్నాన్ని నేను కూడా ఒకదానిలో  వేసి కంచం కడుక్కుంటున్నాను .  

ఇంతలో ఎంత అవసరమో అంతే వేసుకోవచ్చు కదా .అంటూ ఓ స్వరం వినిపిస్తే ఎవరబ్బా అని చూసాను . మా యూనివర్సిటీ స్టూడెంట్స్ లీడర్  థర్డ్ ఇయర్ న్యాయ శాస్త్రము (LLB )   చదువుతుంది. చేయక చేయక తప్పు చేసిన దానిలా మొహం పెట్టి సారీ అక్క అన్నాను . నాకు సారీ చెప్పి ఏం లాభం అటు చూడు వేస్ట్ బిన్స్  చూపిస్తూ రోజూ ఎంత వేస్ట్ చేస్తున్నారో ఇంకోసారి అలా  చేయకు అంది . తను అన్నది నిజమే అనిపించి సరే అక్క అన్నాను కానీ భయం కూడా వేసింది కొంప దీసి రేపటి నుండి  అన్నం కూడా కూరల్లా కొంచెం కొంచెం వేయిస్తుందేమో అని .  

కాంటీన్ బయటికి వచ్చాను బయట ఒకతను వేస్ట్ బిన్లో అన్నం అంతా ఒక గోనె సంచిలో వేసుకుని తన సైకిల్ కి   ఆ సంచి కట్టుకుంటున్నాడు. అదేంటి వొట్టి తెల్ల అన్నం ఏం చేస్తాడు అనుకుని ఎక్కడికి తీసుకు వెళ్తున్నారు అని అడిగాను. దగ్గరలో గోశాల ఉంది ఆవుల కోసం అన్నాడు. అతను మాట్లాడుతూ ఉండగానే ఒక అతను వచ్చి ఆ  సైకిల్ దగ్గర నిలబడ్డాడు . ఇతను గోనె సంచిలో నుంచి చేతితో   మూడుసార్లు అన్నం తీసి ఆ వచ్చిన మనిషి ఇచ్చిన బట్ట సంచిలో వేసి ఇచ్చాడు. వారిద్దరి మధ్య మాటలేం లేవు . అతను వెళ్ళిపోయాడు. 

రోజూ వచ్చి తన ఆకలి కోసం తీసుకు వెళ్తుంటాడు అన్నాడు . ఆ మనిషిని చూస్తే బిచ్చగాడిలా లేడు . తిరుపతి లో చాలా రకాల మనుషులు ఉంటారు భక్తులు , సాధువులు , సాధకులు , బిచ్చగాళ్ళు , పిచ్చివాళ్ళు ఇంట్లోంచి పారిపోయి వచ్చిన వాళ్ళు దేశ దిమ్మరులు , వెంకన్న స్వామి  తప్పు చేస్తే ఒప్పుకోడు అనే మంచివాళ్ళు ఉంటారు . అప్పటి తిరుపతి వేరు కానీ ఇప్పుడు అంతటా మోసపూరిత దోపిడీ వ్యవస్థే కదా. 

ఎవరో అతను కానీ మేము వ్యర్థమని పడేసిన అన్నము అలా గోవులకి పెట్టడమే నాకు నచ్చలేదు అలాంటిది ఆ వ్యక్తి అలా తినడానికి తీసుకు వెళ్లడం నాకు కడుపులో తిప్పేసింది . చాలా రోజుల వరకు మర్చిపోలేక పోయాను . ఇప్పటికీ ఆ సంఘటన నా కళ్ళకి కట్టినట్లు గుర్తుందంటే  ఆ ఘటన నా అచేతనను  ఎంత ప్రభావితం చేసిందో అర్థం అవుతుంది . ఆ రోజు నుంచి తినే పదార్థాలు పడేయడం అంటే నా మీద నాకే కోపం అసహ్యం , జుగుప్స , పడేసేవాళ్ళ మీద ఇర్రిటేషన్. 

ఒకసారి ఆలోచించండి ఆ మనిషి స్థానం లో మనమే ఉండాల్సి వస్తే ఆ అన్నమే తినాల్సి వస్తే ! భగవంతుడా ! మా నాన్నగారు అంటూ ఉండే వారు "వేస్ట్ నాట్ వాంట్ నాట్ " అని.  

NEVER  EVER WASTE  FOOD అని ఎప్పుడు అందరం నిశ్చయించుకుంటామో ! 

చాలా మంది తమ ఇంట్లో వాళ్లకి డబ్బు వేస్ట్ చేయొద్దు అని  చెపుతుంటారు . రంగు కాగితాల కన్నా అన్నం విలువైంది అని " అన్నం పరబ్రహ్మ స్వరూపమని " ఎప్పుడు గుర్తిస్తాడో         మానవమాత్రుడు !


Tuesday, 20 September 2016

                                                           నాకు నచ్చిన మరో కవిత 
                                                                    సన్నికర్ష  
నిన్ను ప్రేమిస్తున్నానంటూ 
ఉద్వేగంగా ప్రకటించినప్పుడు 
పెద్ద తప్పు చేస్తున్నానని తోచలేదు 
ఏం తెలిసింది ప్రేమంటే ?

లలితంగా అవయవాల 
సున్నితమైన కదలికలు,
కనుచూపులు, పెదవి  విరుపులు,
హావభావాల అసందర్భ ఆరాటాలు,
తారుణ్యం తొణికే లావణ్యాల మబ్బులు , 
నీల నిర్వేద సముద్రపుటలల 
అవ్యక్త పరిమళాలు ........ 
అల్లా ఉద్దీన్ అద్భుత దీపం లో నుంచి 
ఊడిపడ్డ గందరగోళపు 
ఇంద్రజాల స్వప్నాన్ని అనుభవించి,
'గాబరాని' ఆబగా  వరించి, 
ప్రేమ అని పొరపడ్డానా ? -

తల్చుకుంటే చిత్రంగా ఉంటుంది . 

ప్రేమ ఘట్టాల్లో అవిరామంగా ప్రయాణిస్తూ 
అద్భుత దృశ్యాలు చూసే అనుభవంలో , 
తెలియకుండా కాలం గడుస్తుండగా ...  

 ఏదో ఒక నిర్లిప్త సందర్భం 

హేమంత ఉషోదయ కాంతిలో 
పొగమంచు మబ్బులను చెదరగొట్టి , 
ఇవతలివైపు వాస్తవంలోకి తోసేసి -
నన్ను ఏకాంతంగా నిలబెట్టినప్పుడు.... 


వయస్సు టక్కరి తనంలో 

నిరంతరం కూడికలు , తీసివేతలు,
బతుకును పట్టుకు వేలాడుతున్నప్పుడు ,  
సుదూరాలకి ఎగిరిపోయే 
ప్రేమ - రెక్కల చప్పుడు.... విన్నాను.  


తెలిసిపోయే నిజం 

ఎప్పుడూ  బాధగానే ఉంటుంది. 
నువ్వొక నిత్యావసరానివి - అంతే. 
నేనొక దేశవాళీ మగమనిషిని . 


ఇద్దరిలో 

నిజం ఎవరికి ముందు తెలుస్తుందో 
ఉత్కంఠ - అదే !!
స్వప్నం, ఒక  అసంబద్ద వ్యాపకంగా 
పరిణమించడమే దాని తత్వ రహస్యం. 
ఒకా నొక సుఖ స్వప్న హేమంతం లోంచి 
బయటకు వచ్చి నిలబడ్డాను ,
తీర్మాన వాక్యం లాగ !

                                                         -   ఇంద్ర గంటి శ్రీకాంత శర్మ 


Monday, 18 June 2012

Samaadhi lo o puvvu

                                                 నేను తొమ్మిదో తరగతి చదువుతున్నప్పుడు  రోజూ  నేను నా ఫ్రెండ్ అనురాధ ఒక ఖాళీ  స్థలంలో నుంచి స్కూల్ కి వెళ్ళేవాళ్ళం. ఒక సారి ముందు రోజు రాత్రి వానపడి నేల తడిసి ముద్ద అయ్యింది . కొన్ని చోట్ల నీళ్ళతో నిండిన చిన్న చిన్న గుంటలు. ఒక పెద్ద నీళ్ళ గుంట దగ్గర ముగ్గురు పిల్లలు నిలబడి ఏదో తిలకిస్తున్నారు . మేము కూడా కుతూ హలంతో  దగ్గరికి వెళ్లి తొంగి చూసాము . ఓ ప్రాణం లేని పసిగుడ్డు తేలుతూ ఉంది, ఆ తెల్లవారే పుట్టిందో ఏమో తెలియదు . అంత పసిగుడ్డుని చూడడం అదే  మొదటిసారి . ఇప్పటికి గుర్తుకు వచ్చినా  ఆ పసిగుడ్డు కళ్ళలో మెదులుతుంది . నాకు చాలా వింతగా , ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది. ఆ శిశువుకి ప్రాణం లేదని నా ఫ్రెండ్ చెబితేనే తెలిసింది.

                                                    ఆ బిడ్డ తల్లి గురించి, ప్రవర్తన గురించి ఆ వయస్సులో  నా ఫ్రెండ్ చెబుతుంటే అర్ధం అయి అర్ధం కాని విషయాలు ఎన్నో నాకే  సమాధానం తెలియని, దొరకని ప్రశ్నలు మెదిలాయి అందులో తల్లి అలా బిడ్డను ఎలా ఒదిలేసిందని  ఒకటి .


                                                   ఆ విషయం మర్చిపోయాననుకున్నాను . కాని ఇన్నాళ్ళ  తరువాత పునరావృత్తం అయిన జ్ఞాపకాలలో ఆ ఘటన గమనిస్తే  ఏ పరిస్థితులలో ఆ కుటుంబం ఆ తల్లి  ఆ పని చేసారో కదా అనిపించింది. ఆ చిన్ని శరీరానికి చిన్న స్థలం ఒక అడుగున్నర స్థలం ఇవ్వలేని ఈ విశాల మానవ సమాజం , ఆ పసిగుడ్డుని అక్కున చేర్చుకునే అవకాశం అవనికి అందకపోవడం ఎవరి దురదృష్టమో. ఓ ప్రాణికి కేవలం ఓ సమాధి ఓ పువ్వు కూడా ప్రాప్తించని సహా ఉన్నత ఆధునిక సాంఘీక వ్యవస్థ లో ఐశ్వర్యమంతా  నిరుపయోగమే కదా?
         

Saturday, 12 November 2011

Chakkati Kavitha

నేను భద్రపరచుకున్నమరో  చక్కటి కవిత . ఎవరు లిఖి౦చారో  నోట్ చేసుకోలేదు. అందుకు క్షమార్హురాలిని.    
       
               
                                       


                                     పరిచయం  


నింగి నుండి నేల జారే ఓ అమాయకపు వర్షపు బిందువు 
కేవలం ఒక సముద్రపు గవ్వ పరిచయంతో స్వాతిముత్యం అవుతుంటే 
  
ఆదమరచి నిద్రపోతూ కలలుగనే ఓ కమలం కేవలం ప్రభాత వేల 
లేత కిరణాల తాకిడికే పులకిత అయి కళ్ళు తెరచి చూస్తుంటే  


గ్రీష్మ తాపానికి మొడుపోయిన చెట్లను చూచి మూగవోయిన ఓ కోయిల  
కేవలం ఓ మావిచిగురు కమ్మదనం కంఠ౦ తాకగానే గళమెత్తి              
మధురంగా పాడుతుంటే  


ఉదయం నుండి ఎండవేడిమికి అలసిపోయిన  ఓ కలువబాల 
కేవలం నెలరాజు కురిపించే వెన్నెల పుప్పొడి జల్లు స్పర్శచేతనే 
ఇంతింత కళ్ళతో ఆ జాబిలినే రెప్పవాలక చూస్తుంటే


ఇన్నిన్ని అందాలు సృష్టినుంటే 


 నీ  కోసం అన్వేషించే నా చూపు,  నీ  కోసం నిరీక్షించే నా కళ్ళు ,
చివరకు నా చిరునవ్వు , నా  పలకరి౦పూ,
ఏదీ నీలో స్పందన కలిగించలేనందుకు 
కారణం ఏమిటా అని ఆలోచిస్తే 
శూన్య౦ నన్నుచూసి వెక్కిరిస్తూ నవ్వింది 


మన పరిచయం ఏ అద్బుతమునకు దారి తీయలేదు 
           ఏ అందమును సృష్టించలేదు 



దురదృష్టం నాదే అనుకుందామంటే 
 అంతరాత్మ  అంగీకరించదు 
ఆ దురదృష్టం నీదే అనుకుందామన్నా 
తిరిగి ఆ అంతరాత్మ నన్నే నిలదీస్తుంది 
దేన్ని అంగీకరించలేని సందిగ్ధావస్థలో నేనుంటే 
చివరకు కన్నీరు కూడా మౌనంగా నా నుంచి 
      సెలవు తీసుకుంటుంది     

Monday, 7 November 2011

Maro Kavitha

 నేను గతంలో చదివి భద్రపరచుకున్న మరో కవితాచిత్రం 

                           నేను - నువ్వు 
                         
     ఒక అభిప్రాయం మా మధ్య పెఠిల్లున విరిగినప్పుడు  
మేమిద్దరం చెరోదృవం వైపు విసిరేయబడతాము 
ఆమె మొహం నాకేదో నిషిద్ధ వర్ణ చిత్రంలా గోచరిస్తుంది 
చేయి చాచితే అందే ఆమె దూరం 
మనస్సులో యోజనాలై విస్తరించుకుంటుంది 

ఉల్లిపొరై మా మధ్య లేచిన భేదభావానికి 
నా అహం ఉక్కు పూత పూసేందుకు  నడుం బిగిస్తుంది 
మౌనంగా  మా మధ్య చెలియలి కట్టలా పడుకుని ఉన్న పాపకు  
ఇటువైపు నా గుండె కల్లోల సాగరమై ఎగసిపడుతుంది 
నా మనస్సు విరిగిన అభిప్రాయ శకలాల్ని కూర్చుకుంటూ 
ఆమె కత్తి  వాదర వెనుక గయ్యాళితనాన్ని కొలుస్తుంటుంది 

  టైమ్ కి  డ్యూటీకి కొచ్చి తట్టి సైగ చేసే నిద్రను 
మెలకువ కసురుకొంటు౦ది  
  ఎ౦తకూ నిద్రలేవని ఆమెలో దాసిత్వాన్ని 
  నాలోని పురుషత్వం శంకిస్తుంటుంది 
  అప్పుడు అభిప్రాయం కాదు సమస్య 
 అది విరిగిన క్షణాలు మెదడులో వేరుపురుగులవ్వడం 

   ఇప్పుడు - భేద భావం కాదు ప్రశ్న 
    ఆమె అబలత్వం తీవై సాగి 
    చివురుల అరచేతుల్తో నా అహాన్ని స"మర్ధిస్తూ  " 
                        నా పైకి ఎగబాకలేదనే 
    క్షణ క్షణానికి ఆమె మౌనం 
                        మీద వేయించబడుతోన్న 
                                                     నా అహం  
   బేలగా మారి బీటలు వారెందుకు సిద్ధమౌతుంది 
 ఆమె చలిగాలి అలై ఒంటరితనాన్ని స్పర్శిస్తే  
    జలదరించి వర్షించాలని ఉంటుంది 

       మనో గవాక్షాల నుంచి దూకి వచ్చిన చంద్రబింబం 
     కన్నీటి బిందువై మా మధ్య కేర్ మన్నప్పుడు 
       ఆమె లోని మాతృత్వం పాపకేసి నదిలా కదలి
     అసంకల్పితంగా నన్ను ఆడతనమై తాకుతుందా 
           నేనే నీటి బుడగనై  పేలిపోతాను 
      ఎర్రనీటి  ఏటినై ఉరకలెత్తుతాను 
           ఆమెను నా గుండెల సుడిగుండాల్లో పసిపాపలా తిప్పుతాను 
       నేనే ఆమెనై  అబలనై పసిపాపనై గారాలు పోతాను 

                                                          సన్నపురెడ్డి   వెంకటరామిరెడ్డి            
     
       



             

Sunday, 6 November 2011

O kavitha

         ఎప్పుడు  చదివానో గుర్తులేదు, ఎందులో చదివానో గుర్తులేదు కాని అర్థం అయి అర్థం కాని వయస్సులో ఈ కవిత ఎందుకో తెలియదు నాకు చాలా నచ్చింది . వ్రాసిన వారి పేరు తప్ప ఏమి తెలియవు కాని తన ఆర్తిని  మనస్సుకి హత్తుకునేలా  చాలా బాగా రచించాడనిపించింది . అందమైన సరళ  పదాలలో సంక్షిప్తంగా సంపూర్ణ దృశ్యంలో తన బాధని వ్యక్తీకరించాడు. ఇన్నాళ్ళు   ఎంతో అపురూపంగా వ్రాసుకుని మరీ పదిలంగా  దాచుకున్నాను. అది  మీ అందరితో పంచుకోవడం కోసం  ఇక్కడ పోస్ట్ చేస్తున్నాను.


                                                          జీవరసాయనం

            జత కోసం కరువ్వాచి  కలసినప్పుడల్లా  
                  త్వమేవాహం  వెఱెక్కించి 
             నన్ను పారేస్తున్నావు : నిన్ను పట్టుకెళ్తున్నావు 
                   చుట్టూ  సూన్యం 
              నన్ను నాకిచ్చెయ్యమంటూ  వినపడని కేక 
                 దీనంగా విన్నపంగా ------------ 
                         అలసి మౌనం   

               నేస్తం తాపాన్ని కాదు హాయినివ్వు 
           చీకటి లోయలోకి గెంటకు 
                  వెలుగు శిఖరంపై నిలుపు 

               జట్టుగా వెలుగు నీడలలో 
                         పయనిస్తున్న వేళ 
            నన్ను ఒంటరిని చేసి నీవు ఒంటరివి కాకు 

            
            ఎండమావుల లోకమంతా తిరిగి తిరిగి వస్తే 
                  చిరనిరీక్షణలో దుర్భరమైన ఏకాకితనం 
             సర్వస్వాన్ని హరి౦చిన తరువాత     
                   సజీవ  శిథిలే౦ద్రియాలు
              పలకాలనుకున్న స్వాగతం 
                   గ్రహించే శక్తి నీకు 
             పలికే శక్తి నాకు 
                     కరువు కాక ముందే గ్రహించు 


              చెలిమంటే  పరిహాసమూ   
                 దాగుడు మూతా 
              పిడికిలి బిగి౦పూ             
                 శాసనమూ కాదని                                                   
               
               
              చెలిమంటే   
           వ్రతమని, తపస్సని              
             దివ్యానుభవమని 


              మనిషినీ మనసునూ 
            నిత్య  యౌవ్వనంలో 
              హాయిగా...........  తాజాగా  నిలిపే  
             జీవరసాయనమని 
                                                                 -  కొమ్మన  రాధా కృష్ణ    
             
                                                                                                                           
                                                       








                                                                     
               
                      

            
                          

O Mudita Vinnapam

         
                ప్రియమైన  శ్రీ వారికి, 

                                   ప్రేమతో మీ పాద పద్మములకు ప్రణమిల్లుతూ  నా యొక్క విన్నపం తెలుపుకుంటున్నాను . విషయం  ఎలా తెలుపాలో అర్థం కావడం లేదు. చాలా రోజుల తరువాత మనస్సులో మాట వ్రాస్తున్నాను. నేను నీ గర్భంలో రూపు దాల్చను అంటున్న జీవం లేని జీవికి అష్ట కష్టాలు పడి ప్రాణం పోయడం అవసరమా? తల్లి దండ్రి లేక, ఇల్లు వాకిలి లేక తన వార౦టూ లేని ఓ అనాధకు తల్లి నవడం కష్టమా? అసాధ్యమా? 
                               
                     నాది అన్న పదానికి అర్ధం ఏమిటి? నేనెలా మీకు నచ్చచెప్పాలి. ప్రాణం ఎవరిలోనైన ప్రాణమే అది దైవాంశ , ఆ దివ్య శక్తిని నీది నాది అని కుచి౦చాలనుకోవడం మూర్ఖత్వ౦ కాదా. స్త్రీ పురుష వీర్యాండమందలి  తేజస్సు ఒకటే . అనుకుంటేనే నాదై  వెలిగే తేజస్సు ఎవరిదైతే నేమి?

                              తేజస్సు ఎక్కడ రూపు దాల్చినా దాన్ని పెంచి పెద్దచేసే బాధ్యత లో ఆనందం , మమకారం  నా రక్తం నా బిడ్డ అనుకునే భావన కన్నా గొప్పవి. ఇది మీకు ఎలా వివరించను ? పరాయి బిడ్డను పెంచడంలో సమస్యలు ఉండవచ్చు. అయినా అవి బిడ్డ లేని ఇంటి సూన్యత కంటే  ఎక్కువ కష్టకరము బాధాతరము            కావు కదా ?

                              ఎవరి బిడ్డనైన నీ బిడ్డగా అక్కున చేర్చుకునే విశాల హృదయం , పెల్లుబుకే మమత నీలో ఉన్నప్పుడు నీ బిడ్డనే పెంచి పెద్దచేయాలన్న తపన నీకెందుకు ? అని ప్రశ్నిస్తుంది నా మనస్సు 

                               రాజ్యాలు నేలరాలాయి , శతాబ్దాలు గతించాయి , మన ముత్తాతలేవరో మనకి సరిగ్గా తెలియదు.మనము మన తల్లి దండ్రుల బిడ్డలమే అనేందుకు ఋజువులు లేవు.చరిత్రను చూసి రాబోయే కాలాన్ని    ఊహించి మీ సంస్కారాన్ని తరచి చూసుకుని  మనది అనుకున్నది ఎన్నాళ్ళు మనదిగా ఉంటుందో  ఆలోచించండి. 

                              నా మనస్సు మీ ముందు పరిచాను మీ మనస్సు నొప్పించి ఏ పని చేయలేను కనుక  ఇంక మీ నిర్ణయమే నా నిర్ణయం.  ఇక  మీ పాద స్పర్శతో సెలవు తీసుకుంటూ.      
                                                            
                                                                              మీ  సహధర్మచారిణి                  
  
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         
                                                                        

Thursday, 3 November 2011

Paryavasaanam

         Behaviour Modification లో Token Economy చదువుతుంటే నా ఫ్రెండ్ విన్నిచెప్పిన సంఘటన గుర్తుకు వచ్చింది. ఇది  చైల్డ్  లేబర్ యాక్ట్ అమలులోకి  రాక ముందు విషయం .విన్నివాళ్ళు వాళ్ళ ఊరి దొరలు, ఒక అమ్మాయి ఏ పదేళ్ళు ఉంటాయేమో ఇంట్లో పని కోసం వరంగల్ కి తెచ్చుకున్నారు. ఆ అమ్మాయి అనాగరికము, అపరిశుభ్రమైన వాతావరణం నుంచి వచ్చింది. విన్ని ఇంటి తీరుతెన్నులు చిన్నపిల్ల అవటం మూలాన చాల త్వరగానే  నేర్చుకుంది . వీళ్ళ ఒద్దిక, పరిశుభ్రత అన్నీఅలవరుచుకుని కొన్ని రోజులకు వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళింది. తన అమ్మ , అయ్య పనిలోకి వెళితే తన గుడిసెని చక్కగా శుభ్రపరచి౦ది. కుండలు ఒకదానిపై ఒకటి పేర్చింది. గుడిశెని మొత్తం ఊడ్చి చక్కగా తీర్చిదిద్దింది.

పని నుండి మధ్యాహ్నం ఇంటికి అదే గుడిసెకి  వచ్చిన వాళ్ళ అమ్మకి గుడిసె శుభ్రత కనిపించలేదు.తనకి కావాల్సిన వస్తువు ఉన్నకుండని  ఆదరా బాదరాగా వెతికి  అన్ని కుండలు చెల్లా చెదరు చేసి , వస్తువు దొరికిన తరువాత, తనకు కావలసినవి దొరకడానికి అంతసేపు పట్టిందని దానికి తన కూతురు చేసిన నిర్వాకం కారణం అని తన కూతుర్ని నాలుగు చెడామడా తిట్టి , కొట్టి వెళ్ళిపోయింది. ఆ అమ్మాయికి తను చేసిన తప్పేంటో అర్ధంకాక నిలువు గుడ్లేసుకుని నిలుచుండిపోయి౦ది.


    సమాజంలో మనుషుల ప్రవర్తనలో  మార్పు రావాలంటే  అందుకు తగిన పరిస్థితులు అన్ని చోట్ల కల్పించబడకపోతే ఆ మార్పు సుస్థిరబడనట్లే. ఒక సంస్థ నాలుగు గోడల మధ్య  ఏర్పడే  మార్పుకి జరిగే అభ్యసనానికి బైట ప్రపంచం గుర్తింపుని , నీడని అందించి పెంపొంది౦చకపోతే  ఆ అభ్యసనం నిరుపయోగమౌతుంది. అలాగే చిన్నప్పటి నుంచి నేర్చుకున్న విలువలకి ఆలంబన దొరకకపోతే అవి ఆవిరైపోతాయి. అందుకే నేటి ప్రపంచంలో నేర్చుకున్న దానికి, అమలుపరిచే వాటికి అంత వ్యత్యాసం . నేర్పేవారికి నేర్చుకునే వారికి మధ్య అంతటి అగాధం. నేర్చుకోలేని వాళ్ళు ఎన్నటికి  నేర్పేవాళ్ళు కాలేరు అని నా అభిప్రాయం.